gülebilenler

bana gülüyorlar. niye diye sormuyorum, kafamı yere eğiyorum sadece. kafasını yere eğen insanların normal gözükmediğini sadece kafamı eğmediğim nadir anlarda anlayabiliyorum. kafalarını tam ortaya hizalayan ve diğer yüzlerle karşı karşıya gelmekten hiç çekinmeyen cesur insanların arasında aşağıya doğru sarkan bir kafa tüm görüntüyü bozuyormuş. bunu bir nebze kabul edilebilir buluyorlar yine de, yeri izlemek altı üstü işte.. o suratları görmektense altından lağım geçen yollara bakmak, lağımları düşlemek sadece. sonra bir ses;

‘ne düşünüyorsun derin derin?’

‘hiç.’

o an düşüncelerim gerçekten derin miydi acaba? yola bakıp salt yolu düşünmüyordum sonuçta, onun altını düşünüyordum. daha da aşağılara, lağımın kaynağına, dünyanın tüm tuvaletlerine ve ölülerine kadar gitmiştim hatta. gayet derin düşünceli biriydim o anda. sonra o soruyu yönelten insan da gülüp geçti. gülüp geçiyor herkes, bu son geçiş olsun diye yalvarıyorum her birinde. sanki büyüdükçe ‘önümüze bakar-kafamızı hizalar-yürüyüş’ler yapmakta o kadar zorlanmamaya başlıyoruz. tüm büyümüşler bize bunu diretiyor. 

‘o baş ve o eller ve o yürüyüş..neden öyle?’ 

‘neden olmasın?’

daha da tuhaf buldukları, yukarıya doğrulmuş bir kafa. aslında en normali. görmüyorlar mı ki, orada gökyüzü duruyor. tüm ihtişamıyla her an bize bakıyor. hem de en az yeraltı kadar derin düşüncelere sebep oluyor. sonra, hayaller de hep gökyüzünden geliyor. uzay gemimi yıldızlı bir gecede tamamladığımı hatırlıyorum.. bir daha da dünya’ya geri dönmedim. insancıklar ‘evrende yalnız mıyız, değilizdir, kocaman hem..’ derken, çok uzak gezegenlerin canlıları bizden haberdar olup üstüne tüm gezegenlere erişimli internet bağlantısı yapmışlar… günlük işlerini tamamladıklarında, sarı tüylü dikdörtgen ayaklarını bi kenara uzatıp, ‘gelişmemiş gezegen’ diye addettiklerinin garipliklerini izlerken kahkahalar atıyorlar. dünya da onların en büyük eğlencelerinden. gerçi savaşlardan tiksiniyorlar, küçük anlaşmazlıkları dahi anlayamıyorlar ve aslında dünya’dan bunları kaldırsak geriye pek bir şey kalmazdı. insancıkların sosyal medya hesapları bayaa ilgilerini çekiyor mesela, çok güldürüyoruz onları. 

sadece insan değil, tüm canlılar gülüyor. evren bile gülüyor. hayallerde yaşadığım sürece, evet ben de gülüyorum.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s