isaac asimov-sonsuzluğun sonu

hatırlıyorum, uzun bir yolculuk sırasında asimov’un sonsuzluğun sonu kitabı bittiğinde “bir insanın nasıl bu kadar büyük bir hayalgücü olur, insanlar nasıl böyle şeyler yazabiliyorlar?” deyivermiştim. babam da dalgın bir şekilde “sen daha iyisini yazarsın” demişti.”ama o isaac asimov baba..” dememek ve gülmemek için zor tutmuştum kendimi..

asimov okumak insana çok şey katıyor, evet ama eğer yazma heveslisiyseniz asimov’un eserleri bu hevesinizi azaltabiliyor. en çok da sonsuzluğun sonu kitabı bu hissi yaşattı bana. ben asla bu kadar güzel yazamazdım, asla bu kadar müthiş fikirler de bulamazdım. “o zaman niye yazayım ki?” diye düşündüm. uzun bir süre bilim-kurgu yazma hayalimi unuttum, şimdiyse daha iyilerin her zaman varolacağını bilerek sadece sevdiğim için yazmak istiyorum.

sonsuzluğun sonu alışkın olduğumuz zamanda yolculuk fikrini temel alıyor fakat bu temelin üstüne öyle alışılmadık katmanlar eklenmiş ki.. bir kere kitabın adını görünce bile insan garip hissediyor, sonsuzluğu somutlaştırmaya çalışıyor bir süre kafasında. ama kitabın kapağındaki dev kazan gibi bir şeyi tasarlayabiliyor ancak.. kitaba başladığı andan itibarense kişinin sona, evrene ve insanlığa bakışı farklı bir hal alıyor. bitimine doğru harlan ve noys’un konuştuğu kısım çok etkileyici, kitap boyunca akla gelen tüm düşünceler bu bölümde iyice toparlanıyor.

 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s